Een gelukkig nieuwjaar!

Een nieuwjaar. Een nieuw begin. Een tijd om elkaar het allerbeste te wensen. Voor een aantal mensen wil ik dat “allerbeste voor 2012” graag concretiseren. Daarom wens ik aan

• Prins Laurent: adoptieouders die hem wél uitnodigen op elk familiefeest
• Bart De Wever: een loyale frigo,  frituuruitbater en weegschaal die hem allemaal  helpen doorheen de zware dagen van een ambitieus  dieet.
• Elio Di Rupo: een goede, geduldige maar strenge leraar Nederlands
• President Barack Obama: veel doorzettingsvermogen en hoerenchance bij de komende presidentsverkiezingen
• Mijn beide zussen: een probleemloze zwangerschap en een pijnloze bevalling
• Mila Kunis : een nieuw lief, luisterend oor of “Friend with benefit”( bij voorkeur uit Belgie maar geboren  in Congo op 22/03/1982)
• Romelu Lukaku: een voetbalploeg waar hij wél kan rekenen op een (welverdiende) basisplaats
• Lenny Kravitz: een straf voorprogramma dat luistert naar de naam “Epic Lane”
• Pieter Loridon: een nieuw lief dat toch langer dan 13 televisieafleveringen bij hem wil blijven
• Bart De Pauw: een vat vol inspiratie om opnieuw kick ass televisie programma’s te maken
• Astrid Bryan: een signeersessie op de boekenbeurs naar aanleiding van haar bestseller “How I met den John”

Aan alle andere mensen die ik ken of zal leren kennen het komende jaar wens ik een goede gezondheid, persoonlijk geluk en professionele voldoening. Van al het goede meer, beter, en vaker. En dan komt 2012 wel goed!

Ciao!

Izzy

Maak van de nood een deugd

Mijn echtgenote heeft een broer en een zus in Thailand wonen. Uitzonderlijk? ja. Schrikwekkend ? Zeker als het mooie land in Azië geteisterd wordt door zware overstromingen. Maar de Thaïen zijn positief. In plaats van te klagen maken ze van de nood een deugd. Van een een tegenslag een toeristische attractie (zie foto). Vanuit de hotelkamer rechtstreeks de zee, het zwembad of andere wateren in. Dat is luxe. Dat soort optimisme kan alleen maar leiden tot fenomenale bewondering…

Ciao!

Izzy

Back to school

1 september. Er is geen enkele datum die ik meer haat. Het is het symbolische einde van de vakantie. Zowel voor zorgeloze schoolgangers als de gestresseerde werkmens. Wat ik me wel altijd heb afgevraagd: hoe voelt dat als leerkracht ? Fluitend naar je werk ? Of geïrriteerd terug naar school ? Zelf heb ik al een tijdje de perfecte oplossing gevonden: zolang ik geen kinderen heb, laat ik mijn vakanties nooit samenvallen met schoolperiodes. Vakantie, here I come!

Ciao!

Izzy

Size doesn’t matter

“De lengte is écht niet zo belangrijk.” Zo sprak een collega marketeer ooit tegen me. Makkelijk gezegd. Het gebeurd wel vaker dat blanke mensen mij erop wijzen dat “size doesn’t matter”. Ik interpreteer dat vooral als een manier om hun eigen gebrek aan seksueel zelfvertrouwen toch wat op te krikken.  In dit geval ging het echter om Mr. TVDB (wie het schoentje past trekke het aan). Hem geef ik het voordeel van de twijfel of het hier inderdaad gaat om genetische/genitale generositeit of toch eerder over de lengte van mijn internet blogs. In het laatste geval heeft ie gelijk. Misschien moet ik niet altijd de ambitie hebben om een langgerekt epistel te produceren. Misschien volstaat een korte weerspiegeling van mijn gedachtengang al om deze website te voorzien van voldoende afwisseling. Bij deze dan ook een goed voornemen: ik zal regelmatig updaten maar zal het dan ook regelmatig kort houden. If you don’t like that; let me know. If you DO like it: just enjoy !

Ciao!

Izzy

“Ge kunt ze kussen !”

Aan iedereen die beledigd is door de bovenstaande titel: mijn excuses. Maar ik ben ervan overtuigd dat elke vorm van belediging in dit geval gebaseerd is op een misverstand. In het marketingwereldje is mij geleerd dat een goede blog begint met een stevige binnenkomer. Ben je beledigd? Dan heb ik alvast zeker je aandacht.
LEES MEER

Wat ik later worden wil

Wat ik later worden wil. Vijf woorden die grammaticaal eigenlijk niet eens een correcte zin vormen maar met een vraagteken erachter toch een belangrijke reflectieoefening vereisen. Zelf werd mij die vraag zo’n twintig jaar geleden voor het eerst gesteld. In een poëzieboekje. Zonder vraagteken aan het einde. Want daarin kon dat.
LEES MEER