Een blauwe maandagavond ergens in september. Niet dat het ertoe doet. Mijn maandagen verlopen meestal wel op dezelfde manier. Strak in het pak stap ik om 17u30 kordaat maar elegant ons hoofdkantoor buiten. Eens buiten het gezichtsveld van mijn collega’s heb ik lak aan elke vorm van elegantie en spurt ik naar het metrostation onder het Madouplein in Brussel. Met ware doodsverachting smijt ik mij nog snel tussen de sluitende deuren van de snerpende metro. Een zachte boezem links en een nog iets zachtere vrouwelijke derrière rechts breken mijn val. Beide lichaamsdelen hebben echter geen enkel oorzakelijk verband met mijn zwaar gehijg en bijna tot op de grond hangende tong.
Ik voel me een sardientje maar geniet toch van deze verpletterende rit: ondertussen heb ik geleerd dat 2 metrostops genoeg zijn om mijn sporthart even tot rust te laten komen. En dat is geen luxe. Zo heeft het de tijd om zichzelf klaar te stomen voor het volgende onderdeel in de dagelijkse ratrace: de 384 meter traploopslalom naar de tram die nog iets dieper onder de grond ligt. Met wat geluk staat ie klaar. Met nog wat meer geluk moet ik slechts 2min 28seconden wachten. Dat geeft me extra ademruimte om mijn laatste rush van die dag in te zetten: de 85 meter rolstapsprong vanuit de tramhalte naar het Noordstation en de nog hoger gelegen perrons. In 9 van de 10 gevallen werkt de roltrap niet. De verzuring in mijn bovenbenen des te meer…
Alles gaat goed en ik zit op de trein van 17u45 richting Leuven. Als alles iets minder goed gaat sta ik al eens te vloeken op het perron. Ofwel omdat de NMBS het concept stiptheid weer eens zeer rekbaar interpreteert. Ofwel omdat ze dat tegen alle verwachtingen in niet doen maar mijn spurtprestaties ondermaats gebleven zijn…
Om 18u04 kom ik aan in Leuven. Er rest mij nog net genoeg tijd om een kebab te verorberen uit het geweldige kraampje onder de sporen. Voor mij de beste kebab van Leuven: knapperig broodje, perfecte omvang en voor de groenten een spreidingsplan waar ze op de luchthaven van Zaventem een puntje aan kunnen zuigen. Met elke hap in deze lekkere vetzakkerij heb ik tenminste wat tomaat, sla en komkommer binnen. Dat verkleint het schuldgevoel ten aanzien van mijn BMI.
25 minuten en een tocht met de boemel richting Wijgmaal later zwaai ik mijn voordeur open. Een kus voor mijn lieftallige echtgenote, een jas voor de kapstok en verse brokjes voor de kat. Ik wissel in ijltempo mijn vest en das voor een T-shirt en cardigan en haast me naar mijn wagen: ik moet onze drummer ophalen. Om 19u30 wuiven we naar Sven Nys en rijden de oprit van de Epic Lane Headquarters in Baal op. Het belooft een intense repetitie te worden.
Diezelfde avond ronden we onze 4de song af. We nailed it. We love it. We zijn een band. Maar hoe komen we uit die verdomde garage ? Hoe versieren we een plaatsje op een groot podium ? Kijk, dit zijn het soort existentiële vragen die elke rockband dwingen tot een wekelijks cafébezoek: The truth is out there en nergens anders. We nemen onze wagens, rijden de oprit af, wuiven nog eens naar Sven Nys en rijden naar café Claude in Haacht.
We zitten amper 2 minuten op onze barkruk of er wordt op mijn schouder getikt. Het is Jos Van Oosterwijck. Dé Jos. Blijkbaar schaduwt hij mij nu al 4 dagen. Ongemerkt. Dat is een grootse prestatie. Hij herinnert mij eraan dat ik hem nog steeds zijn geheime manuscript moet teruggeven. Ik knik beschaamd maar kan het toch niet laten om hem te vragen waarom hij juist nu zijn cover prijsgeeft. “Ik zit zonder Duvel,” antwoordt hij. “En ik weet dat jouw schuldgevoel hier en nu groot genoeg is om mij bij dat kleine probleempje te helpen.” We schuiven een barkruk bij, laten wat Duvels aanrukken en Jos legt ons uit waarom de rock & roll factor van Christoff groter is dan die van Tom Barman.
Na 3 Duvels acht ik mijn moment gekomen en leg ik dé Jos ons probleem voor: wij zoeken een podium om onze kunstjes te tonen. Dé Jos buigt samenzweerderig voorover en fluistert mij toe: “Waarom doe je niet mee aan Idool 2011?” Er volgt een ijzige stilte waarvan dé Jos gebruikt maakt om een flinke slok van zijn Duvel te nemen, één van mijn croque monsieurs weg te grabbelen en afwachtend naar achter te leunen. Onze bassist begint te lachen. Onze drummer lacht. Het hele café lacht. Maar ik niet.. Ik geef dé Jos enkel een vette knipoog…
Zodra ik thuiskom zet ik mij achter de PC en surf naar VTM.be. Daar ontdek ik dat inschrijvingen voor Idool 2011 over drie dagen afsluiten. Ik moet ook vaststellen dat de maximumleeftijd voor deelnemers 28 jaar is. Dat is allemaal kantje boordje maar let’s go for it. De band breng ik later wel op de hoogte. Ik vul het inschrijvingsformulier in, druk op send en kruip mijn bed in . Het laatste waar ik aan denk alvorens in dromenland te verzinken is Jos Van Oosterwijck. Ik schrijf nog snel voor hem een wereldhit. Volgens de regels die hij mij zelf heeft geleerd. And it goes a little somtehing like this: Merci dé Jos, merci dé Jos, merciiiiii… Iedereen in de Polonaise…
Izzy
PS: Nieuwsgierig ? Check alvast mijn performance via deze link. Benieuwd naar de mening van de jury ? Kijk op woensdag 09/02/2011 om 20u45 naar Idool 2011 op VTM.
Deel
Downloads
- Geen bestanden beschikbaar
Track comments via RSS 2.0 feed. Feel free to post the comment, or trackback from your web site.
Beste Izzy. Naar ik vernomen heb, verhuist dat hoofdkwartier van jou binnenkort, waardoor je die dagelijkse metro -en tramrit achterwege kan laten. Dat wil zeggen elke dag ’s morgens 10 minuten en ’s avonds 10 minuten extra om te werken aan die wereldhit. Wetende dat een goede “hook” niet langer dan 15 seconden moet duren, kan je hierdoor elke dag 80 extra “hooks” door je hoofd laten razen. Ga voor kwantiteit my friend! Het is zoals fotografie tegenwoordig: klikken maar met dat digitale fototoestel,… ooit zit er wel eens een prachtig shot tussen.
Just joking. You know I’m addicted to laughter
Epic Lane bestaat nog maar net, en heeft nu al een paar ijzersterke nummers. Laat zeker weten wanneer dat eerste concert is!!
Gr. Maarten
[...] This post was mentioned on Twitter by Nick Decrock, Kristof Van Holder and Maxime Decrock, Izzy Van Aelst. Izzy Van Aelst said: 3-2-1. Lift off! Blog's away! http://izzyvanaelst.be/2011/02/zanger-zoekt-podium [...]
De pers pikt het alleszins al op …
Vandaag Gazet Van Antwerpen, en vorige week ook het Nieuwsblad!
http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=GJP35SLM2