Keuzes maken is verschrikkelijk moeilijk. Vooral als je geen kennis van zaken hebt over de materie. Zo heb ik bijvoorbeeld een aantal vriendinnen die de keuze van de wijn laten afhangen van de schoonheid van het bijhorende etiket. Charmant. Andere vriendinnen laten hun keuze van partner dan weer afhangen van het aantal glazen dat ze van diezelfde wijn kunnen verzwelgen op 1 avond . Gênant. Toch zeker the morning after…
Ten huize Van Aelst vind je in de wijnkelder altijd Casillero Del Diablo. Wit en rood. Een keuze die ik gemaakt heb op de meest eenvoudige manier: trial en error in de wijnrayon van de Delhaize. Diezelfde techniek heb ik ook gebruikt om mijn lieftallige echtgenote te kiezen. De locatie was gelukkig anders maar dat is stof voor een andere blog.
De trial & error techniek werkt helaas niet bij het kiezen van een film. Een film zie je namelijk maar 1 keer. Ik toch. Goed kiezen is dus zeer belangrijk. Ik heb het dan ook altijd moeilijk als ik een videotheek binnenloop. Rijen films mooi onderverdeeld in genres, subgenres, steracteurs, …Al die DVD- en/of blue ray hoezen vervagen voor mij echter al snel tot nietszeggende woorden: Armageddon, Lost in Translation, Hard Candy. Geen één van die titels voorspelt wat ik te zien kan krijgen. En ok, de achterkant van een film kan daarbij helpen maar je moet blijkbaar al van straffen huizen zijn om een film accuraat samen te vatten in 10 lijnen. Nochtans, hoe moeilijk kan dat nu zijn ? Een schuchtere eigen poging los uit de pols in slechts 1 zin. Braveheart: Schotse barbaar trekt erop uit om met zijn vrienden enkele Engelsen een kopje kleiner te maken. Of Memento: Alzheimer kan ook toeslaan voor je 35ste. Of Waterschapsheuvel: Alle konijntjes gaan dood.
Geef mij dan maar de film Snakes on a plane, met Samuel “I lay my vengance upon thee” Jackson. Wat mag ik hier de komende 105 minuten verwachten ? Mooie afwisselende decors ? Neen! Een prachtig uitgesponnen romance ? Hell no! Een dieppsychologisch drama ? Get outta here! Het plot is heel eenvoudig: mothafucking snakes on a mothafucking plane. Boem. Klaar. Duidelijk. 105 minuten aan één stuk door? Honderd-en-vijf minuten aan één stuk door…
Ik ben gestopt met videotheken. En overgeschakeld op het eindeloos gemak van video on demand via Telenet. Het voordeel ? Trailers. Je krijgt toch een glimps te zien van wat er gaat komen. Het nadeel: trailermakers zijn na advocaten, bankiers en politici de grootste bedriegers(op de hielen gevolgd door marketeers). Geen garantie dat what you see ook werkelijk is what you get. Zo zag ik onlangs “Salt”. Dankzij de trailer wist ik meteen dat ik geen 100 minuten lang getuige moest zijn van verdampende zoutkristallen. Dankzij de trailer wist ik ook dat Angelina Jolie best aantrekkelijk is als blondine en toch haar brainpower niet verliest. Dankzij de trailer wist ik ook dat theemutsen weer in zijn.
Helaas vertelde de trailer mij niet dat het verhaal duidelijk voorbereidt op een sequel, dat het verhaal start met de occasionele martelscene en dat de obligate vrijscene uit diezelfde trailer in het werkelijke verhaal NIET voorkomt. Maar ja, wie ben ik ? The preview had been approved for APPROPRIATE AUDIENCES by the Motion Picture Association of America Inc. Mensen aan wie je niet alles kan laten zien omdat ze vies zijn van sex, geweld of andere menselijke edoch verderfelijke zaken. Waarschijnlijk ben ik niet zo “appropriate”…
Izzy
PS: Daarnet “The postman always rings twice” in de DVD-speler geplugd. Ik ben al 1u 58min33sec goed aan het opletten maar nog geen postbode gezien…
Deel
Downloads
- Geen bestanden beschikbaar
Track comments via RSS 2.0 feed. Feel free to post the comment, or trackback from your web site.
Currently there are no comments related to article "What you see is what you get".