Het was een doodgewone zondag en we hadden afgesproken in Antwerpen. Ik weet het, niet meteen het geografische midden tussen de US of A en Leuven. Zij zag echter niet op tegen een verre en lange trip. Een bewijs van haar ongelooflijke gedrevenheid om dit afspraakje te laten plaatsvinden; hoewel we elkaar nog nooit eerder hadden ontmoet. Zelf wist ik niet goed wat te verwachten van onze blind date. Als snotneus van 28 jaar kan je niet inschatten of één nacht met een 62-jarige zwarte panter wel degelijk een garantie is voor vuurwerk. Maar je weet wat ze zeggen: wie niet waagt,…
De hele rit naar Antwerpen heb ik me wel afgevraagd hoe ik haar zou herkennen. Ik was zo stom geweest daar niet meer uitleg over te vragen. Ja ok, ze is zwart maar het mocht toch iets explicieter. Er wordt wel eens gezegd (en dan vooral in Deurne-Zuid) dat “ daa neejgers toech bekaanst allemoal tselfste zin?” Als expert inzake zwartemensologie kan ik u in primeur meegeven dat dat niet helemaal waar is. Sommigen onder ons zijn niet groot geschapen, anderen kunnen niet hardlopen of basketten, af en toe wordt er eens eentje niet groter dan 1m70 en er zijn er zelfs uitzonderlijke uitzonderingen die wel kunnen skiën en wielrennen(iedereen heeft zo zijn zwart schaap)… We gaan wel allemaal achter jullie vrouw aan (tenzij je Eddy Wally heet, dan kan je op beide oren slapen….)
Vanaf de eerste seconde dat ze voor me verscheen, was het mij echter meteen duidelijk dat zij het was: Een ranke rijzige deerne, die zich voor de gelegenheid volledig in een zebraoutfit had gehesen. Zo’n strakke outfit die je lichaam even duidelijk leesbaar maakt als een topografische kaart. Maar aangezien Grace niets overtolligs te verbergen heeft, kon ik het effect absoluut appreciëren. Haar zwarte haardos had ze ingeruild voor javelwitte zebramanen. Ik was spra-ke-loos. En dat werd alleen maar erger toen ze op een zwoele maar gedecideerde manier tot me zei: “Strange, I’ve seen this face before…?” Ik wilde uiteraard ook haar erop wijzen dat niet al “daa neejgers bekaanst allemoal tselfste zin.” Maar ik geraakte niet uit mijn woorden. Graceieus en sierlijk schreed ze in mijn richting. En nog steeds kon ik geen woord uitbrengen. Plots draaide ze zich om en ik dacht dat mijn apathie haar van streek had gebracht of zelfs beledigd. Maar voor ze door de deur verdween, prevelde ze nog even “I love you” en beloofde dat ze snel terug zou zijn. En ik wist dat ze niet loog. Uit ervaring heb ik intussen geleerd dat je ook de mooiste vrouwen af en toe een korte kakpauze moet gunnen…
Maar Grace kwam dus terug. Nog sexier dan voordien. Ze droeg een kledingsstuk waarvan ik het bestaan totaal was vergeten maar dat in haar tienerjaren waarschijnlijk zeer in trek was geweest: een zwart satijnen body. Niet zomaar een body; een stringbody. En hoewel dat Grace haar tienerjaren intussen al enkele decennia achter ons liggen, mocht ze nog terecht pronken met dit niemendalletje om het lijf.. Ze zei dat ze zich vrolijk en optimistisch voelde alsof ze de hele wereld aankon. En daarbij hoorde een dansje. Uit het niets haalde ze een hula hoop tevoorschijn, gooide die over haar hoofd, liet die rond haar maatje 38 zakken en hield die met korte, sierlijke kronkels constant in beweging ter hoogte van haar heupen. En dit gedurende 5 minuten. Tegelijkertijd haalde ze voor mij een pintje en een pakje chips, maakte een pirouette along the way en bleef er mij op wijzen dat ik af en toe ook eens la vie en rose moest bekijken. Ik was vooral geïnteresseerd om te weten te komen hoe zij die hula hoop zo goed onder controle kon houden en vroeg het haar dan ook op de man af. “Het is sterker dan mezelf schat”, antwoordde ze. “Eens ik er mee begin, kan ik niet meer stoppen. Het is een kwestie van ritme. And I’m slave to the rhythm.” Ze draaide zich nog maar eens om en stapte al hula hoopend naar de deur. Ze gunde me op die manier een langgerekte blik op haar gebeeldhouwde edoch van een knijpfactor voorziene derrière. En dat is helaas het laatste wat ik van haar gezien heb die nacht…
Ze verdween maar liet mij achter met een gevoel van verrukking en diep respect. Vergeet Barbara Streisand of Grace Kelly. Sinds die zondag, me & Mrs Jones got that thing going on. Wat een nacht ! De rest van de Night of the Proms vond ik dit jaar iets minder spectaculair.
Izzy
Deel
Downloads
- Geen bestanden beschikbaar
Track comments via RSS 2.0 feed. Feel free to post the comment, or trackback from your web site.
Currently there are no comments related to article "Eén nacht met Grace Jones".